هجنم ( hajnam ) پ . كلمهء فعل به زبان زند و پازند يعنى مىدهم . هجو ( hajv ) م . ع . هجا هجوا و هجاء . ر . هجاء . هجو ( hajv ) و ( haju ) ا . پ . مأخوذ از تازى - بدگويى و جرشفت و دشنام و سرزنش و مسخره و مضحكه . و هجو كردن : دشنام دادن . و هجو مليح : ستودگى كه در حقيقت دشنام باشد و تمسخر و استهزا . هجوء ( hoju ' ) م . ع . هجا هجأ و هجوء . ر . هجء . هجود ( hajud ) ص . ع . نماز تهجد گزارنده . ج : هجود و هجد . هجود ( hojud ) ع . ج . هجود . هجود ( hojud ) م . ع . هجد هجودا ( از باب نصر ) : شب خفت و بيدار بود و نماز گزارد . و هجد البعير جرانه بالارض : بر زمين نهاد آن شتر پيش گردن خود را . هجور ( hojur ) م . ع . هجر هجرا و هجورا . ر . هجر . هجورى ( hajuriyy ) ا . ع . طعامى كه وقت نيم‌روز خورند . هجوع ( hoju ' ) م . ع . هجع هجوعا و تهجاعا ( از باب فتح ) : بشب خواب رفت . قوله تعالى : كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ . هجوع ( hoju ' ) ع . ج . هاجع . هجول ( hajul ) ا . ع . زن فراخ فرج . و زن تباه‌كار . هجول ( hojul ) ا . ع . اشك روان . هجوم ( hajum ) ص . ع . ناگاه درآيندهء بر كسى و درآورنده . هجوم ( hajum ) ا . ع . باد سخت كه خانه را ويران كند و گياه يزين را بركند . هجوم ( hojum ) م . ع . هجم عليه هجوما ( از باب نصر ) : ناگاه درآمد به روى و ناگاه بوى رسيد و بدون اذن به روى داخل شد . و هجم فلانا على القوم : بناگاه در آورد فلان را بر آن قوم . و هجمت العين هجوما و هجما : بمغاك فرو رفت چشم . و هجم البيت : ويران شد آن خانه . و هجمت البيت : ويران كردم من آن خانه را . و هجم ما فى الضرع : دوشيد آنچه در آن پستان بود . و هجم البرد هجوما : بسرعت در آمد سرما . و هجم الرجل هجما : راند آن مرد را . و هجم الشئ : آرميد آن چيز . و هجم فلان : ساكت شد فلان و سر به زير افگنده چشم فرو خوابانيد . و نيز هجم : دور شدن بيمارى از كسى . يق : اهجم الله المرض عنه : دور كناد خدا بيمارى را از آن . فهجم هجما : پس دور شد بيمارى . و قد هجمته الهواجر : خوى برآورد از آن سختىهاى گرما . هجوم ( hojum ) ا . پ . مأخوذ از تازى - حمله و يورش و توز و فوز و ازدحام و دخول و درآمدگى به سختى و تندى . و هجوم آوردن : حمله كردن و به سختى و تندى در آمدن در جايى . هجونة ( hojunat ) م . ع . هجن هجانة و هجونة . ر . هجانة . هجهاج ( hajh j ) ا . ع . دراز بالاى از شتر و از مردم . و شتر سخت گريزنده . و شتر سخت بانك . و مرد درشت‌خوى . و مرد زيرك . هجهاج ( hajh j ) و هجهاجة ( hajh jat ) ا . ع . مردم گول و احمق . هجهج ( hajhaj ) ا . ع . زمين درشت خشك سال رسيده . و مبنيا على السكون : كلمه‌ايست كه بدان گوسپندان را زجر كنند . هجهج ( hojahej ) ا . ع . قچقار و كبش . و آب مشروب . هجهجة ( hajhajat ) م . ع . هجهج بالسبع هجهجة : بانك برزد برو تا باز ايستد . و هجهج بالجمل : زجر كرد آن شتر را ببانك هيج . و نيز هجهجة : آواز كردن وقت كارزار . و پياپى بانك كردن فحل . هجى ( hajy ) م . ع . هجى البيت هجيا ( از باب سمع ) : آشكارا و گشاده گرديد آن خانه . و هجيت عين البعير : در مغاك فرو شد چشم آن شتر . هجى ( haji ) و ( hejiyy ) ا . پ . مأخوذ از تازى - تهجى . و هجى كردن : حروف مقطعه كلمه را با اعراب بيان كردن . هجيج ( hajij ) ا . ع . خطى كه بر زمين كشند بطريق فال و كهانت . ج : هجان . و وادى مغاك . و زمين دراز كه بر شتاب آرد رونده را . و هجيج النار : بانك آتش . هجيد ( hajid ) پ . ياى مجهول - كلمه امر بلغت زند و پازند يعنى بدهيد . هجيدن ( hajidan ) ف ل . پ . خشك شدن هر گياهى . هجير ( hajir ) ا . پ . نام پسر قارن پور كاوه . و نام پور گودرز . هجير ( hajir ) ا . ع . حوض بزرك فراخ . ج : هجر . و شور گياه خشك . و گور خر درشت . و كاسه ستبر . و گشن سست باز ايستادهء از گشنى . و شير خفته . و